اندیشه اختصاص یک روز به عنوان روز جهانى زن ، در اوایل قرن بیستم ، یعنى زمانى که در دنیاى صنعتى دوره توسعه ، اغتشاش ، رشد جمعیت و پیدایش ایدئولوژیستهاى بنیادگرا بود ، به وجود آمد. در ۸ مارس سال ۱۸۵۷ زنانى که در کارخانجات نساجى و پوشاک شهر نیویورک در ایالات متحده کار مى کردند، شروع به اعتراض کردند. آنان علیه شرایط غیرانسانى کار و حقوق کم به مبارزه برخاستند. پلیس به تظاهرکنندگان حمله ور شد و آنان را متفرق کرد. دو سال بعد، دوباره در ماه مارس این زنان اولین اتحادیه کارگرى را تشکیل دادند وسعى کردند از خود دفاع کنند و در محیط کار حقوق اولیه خود را کسب کنند. در ۸ مارس سال ۱۹۰۸ ، ۱۵۰۰۰ زن در نیویورک براى حقوق بیشتر، ساعت کار کمتر ، داشتن حق رأى و خاتمه یافتن کار کودکان تظاهرات کردند. آنان شعار (نان و گل رز) را انتخاب کردند که نان به عنوان سمبل امنیت اقتصادى و گل رز سمبل شرایط بهتر زندگى بود. در ماه مه حزب سوسیالیست آمریکا آخرین یکشنبه ماه فوریه را روز ملى زن اعلام کرد. به دنبال بیانیه حزب سوسیالیست آمریکا، مردم این کشور روز یکشنبه ۲۸ فوریه سال ۱۹۰۹ را به عنوان اولین روز ملى زن جشن گرفتند. زنان تا سال ۱۹۱۳ آخرین روز یکشنبه ماه فوریه را جشن مى گرفتند. در سال ۱۹۱۰ ، احزاب سوسیالیست سراسر دنیا کنفرانس بین المللى را در شهر کپنهاگ دانمارک برگزار کردند. در این کنفرانس پیشنهاد شد یک روز به عنوان روز جهانى زن انتخاب شود. ابتدا خانم کلارا زتکین، سوسیالیست آلمانى پیشنهاد کرد اعتصاب کارگران نساجى و پوشاک آمریکا یک روز به عنوان روز زن انتخاب شود. این پیشنهاد با موافقت بیش از ۱۰۰ زن از ۱۷ کشور شرکت کننده، از جمله سه زن نماینده پارلمان فنلاند، روبرو شد. این روز به احترام حرکت زنان براى احقاق حقوق خود از جمله حق رأى ( که رأى و شرکت در انتخابات نامیده مى شود ) انتخاب شد. در آن زمان هیچ روز خاص و تاریخ معینى ، انتخاب نشد. بیانیه بین المللى سوسیالیستها اثربخش بود. در سال بعد یعنى سال ،۱۹۱۱ براى اولین بار روز جهانى زن در کشورهاى استرالیا، دانمارک ، آلمان و سوئیس اعلام شد. این روز، روز ۱۹ مارس بود و بیش از یک میلیون نفر زن و مرد براى حمایت از این روز در خیابانها صف آرایى کردند (گرد هم جمع شدند). در این گردهمایى ، شرکت کنندگان علاوه بر حق رأى ، خواستار اعطاى حق کار و خاتمه یافتن خشونتهاى کارى شدند. کمتر از یک هفته ، در ۲۵ مارس ، فاجعه حریق کارخانه تراى انگل به وقوع پیوست. بیش از ۱۴۰ کارگر، که بیشتر آنان زنان مهاجر یهودى و ایتالیایى شاغل در کارخانه پوشاک تراى انگل بودند، به علت نبود امکانات ایمنى جان خود را از دست دادند. اتحادیههاى هم پیمان صنفى زنان و اتحادیه بین المللى زنان کارگر پوشاک تظاهرات متعددى براى اعتراض به این فاجعه قابل پیشگیرى به راه انداختند از جمله مى توان به مراسم رژه سوگوارى ساکت که با حضور بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر تشکیل شد ، اشاره کرد. حریق کارخانه تراى انگل اثر ویژه اى روى قانون کار و شرایط سخت کارى که سبب بروز آن فاجعه شده بود ، گذاشت. به عنوان بخشى از جنبش صلح که در ابتداى جنگ جهانى اول آغاز شد ، زنان روسیه اولین روز جهانى زن را در آخرین یکشنبه ماه فوریه ۱۹۱۳ برپا داشتند. در سایر نقاط اروپا ، در روز ۸ مارس سال بعد ، زنان تظاهراتى براى اعتراض به جنگ و ابراز همبستگى با خواهران خود برپا داشتند. با دو میلیون سرباز کشته شده در جنگ، دوباره زنان روسى آخرین یکشنبه ماه فوریه ۱۹۱۷ را براى اعتصاب نان و صلح انتخاب کردند. رهبران سیاسى به این اعتصاب اعتراض کردند اما زنان روس کماکان به اعتصاب خود ادامه دادند. ۴ روز بعد سزار روسیه مجبور به استعفاء شد و دولت موقت به زنان حق رأى بخشید. این روز تاریخى (یکشنبه آخر فوریه) براساس تقویم رومى که در روسیه مبدأ تاریخ بود ، با ۲۳ فوریه تقارن پیدا کرد و در سایر نقاط دنیا و بر اساس تقویم مسیحى روز ۸ مارس تعیین شد. از آن سال، روز جهانى زن در کشورهاى توسعه یافته و در حال توسعه به عنوان بعد جدید جهانى براى زنان مورد قبول قرار گرفته است
Hola,
Ya he visto algunos hay …
Edwas